ადამიანური ისტორიები

ადამიანური ისტორიები 101

პაპა იასონა

ხუთშაბათი, 15 თებერვალი 2018 08:54 Written by

ავტორი: მაია ბოლაშვილი

ივლისის მზე იწვერება დიცის თავზე. ჯერ კარგადაც არ გათენებულა, მარა უკვე ეტყობა, რა ხვატიცაა მოსალოდნელი. მთელი ღამე თეთრად გაათენა. ლოგინში ციბრუტივით იტრიალა, გადაბრუნდა და გადმობრუნდა, ან რა დააძინებდა? მოურწყავ, სიცხისგან გადამხმარ მიწაზე ფიქრი მოსვენებას არ აძლევდა, ვეფხვივით ბორგავდა და რკინასავით გაუტეხელს დროდადრო ცრემლიც მოადგებოდა თვალზე, ოღონდ რა თქმა უნდა, ყველასგან მალულად. ცრემლს ვის დაანახვებდა?


   ავტორი: მარიამ გიგაშვილი

ყველაფერი ჯერ კიდევ მაშინ დაიწყო, როცა 11 წლის ვიყავი. სკოლაში გერმანულის სწავლა დავიწყე და გადავწყვიტე, სკოლის დამთავრების შემდეგ აუცილებლად გერმანიაში წავსულიყავი. წლები გადიოდა და აზრს არ ვიცვლიდი. 17 – 18 წლის ასაკში სკოლაში შევწყვიტე გერმანულის სწავლა და რატომღაც  ეს იდეაც დავივიწყე. გავხდი სტუდენტი, დავდიოდი ჩვეულებრივად უნივერსიტეტში. სულ ვწუწუნებდი, რომ არაფერი საინტერესო არ ხდებოდა ჩემს ცხოვრებაში. მეორე კურსზე ვიყავი ჩემმა მეგობარმა რომ მითხრა გერმანიაში ვაპირებ წასვლას და შენც წამოდი, აქ რას აკეთებ და რა პერსპექტივა გაქვსო. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ სამსახურს ან იშოვი ან არა და  თუ იშოვე, კი იცი, რომ ის ხელფასი, რაც უნდა გქონდეს ვერაფერს გაგიხდებაო. რომ დავფიქრდი, ყველაფერი რეალური იყო. გავიხსენე ბავშვობის დროინდელი ოცნებაც და  უკვე განხორციელებას შევუდექი.


ავტორი: ლალი გიგაური

მე ლალი ვარ და ემიგრანტი... ვერ ვიტან ამ სიტყვას. მთრგუნავს მაგრამ რას ვიზამთ?! 24 წლის ვიყავი, როდესაც სრულიად მოულოდნელად ყველაფრის დატოვება და საქართველოდან წამოსვლა გადავწყვიტე. გეგმები არ მქონდა. მინდოდა, ცოტა ხნით ყველაფრისგან და ყველასgან დამესვენა. აი ასე, ავდექი და წამოვედი. ბოლო საათებში ჩალაგებული ბარგით. თბილისში, სტამბულში და ფრანკფურტშე ერთი აზრი მიტრიალებდა თავში: რას აკეთებ?


ავტორი: მაია ბოლაშვილი

არ მახსოვს და არც ვიცი, ვისი ნათქვამია "დრო სუნთქვასავით ფერ გადასულიო", თუმცა რაც წლები გადის, სულ უფრო და უფრო ვრწმუნდები, რომ ცხოვრება მართლაც სულ ერთი წამია, - ერთდროულად მშვენიერი, ულმობელი, სუნთქვაშემკვრელიც და გულისდამწყვეტიც...


ანა თოფჩიშვილი სამკაულებს ამზადებს. განსაკუთრებით უყვარს საყურეების კეთება. თუმცა, მისი ნამუშევრების თვალიერებისას რწმუნდები, რომ ყველა სამკაული განსაკუთრებულია მისთვის.


ავტორი: ია ღვინიაშვილი

მივესალმები ჩემს საქართველოს და მოვეფერები ჩემს უსაყვარლეს ქართველ ხალხს, ავსტრიის დედაქალაქიდან.

წლების წინ რომ გეკითხათ, ვიცხოვრებდი თუ არა სხვა ქვეყანაში, დაუფიქრებლად გიპასუხებდით, რომ არა! დღეს კი მეც ემიგრანტი მქვია!


რას ვფიქრობთ?

სამშაბათი, 30 იანვარი 2018 08:07 Written by

ავტორი: ია ღვინიაშვილი

29 იანვარია, დილის 8 საათი. ვენაში ახალი სამუშაო დღე იწყება. სანამ საქმეს შევუდგები, ფეისბუკზე შევდივარ და იმ რამდენიმე კითხვას, რომელიც სულ მაწუხებს, საჯაროდ ვწერ: 

რას ფიქრობს დედა, რომელიც ემიგრანტია და ყოველთვიურად (მოხუცი უმყოფოს კარგად ღმერთმა) საკუთარ შვილს რაღაც თანხას უგზავნის, რათა ბავშვს ,,თავანი" არ დარჩეს ჩაუბარებელი და რას ფიქრობს კაზინოდან გამოსული ჯიბეებგაყვლეფილი შვილი, როცა საუთარ დედას აგინებს ბოღმის ამოსაღებად, ან იმის გამო, რომ მეტი არ გამოუგზავნა?!


რუბრიკის "ნაწყვეტი დღიურიდან" სტუმარია ექსპერტი თვითმმართველობის საკითხებში და ლექტორი არინა თავაქარაშვილი. 


ნათია გელაძეს არ სჭირდება რაიმე განსაკუთრებული განწყობა ან სივრცე მუშაობისთვის. ამბობს, რომ როგორ ხასიათზეც არ უნდა იყოს, მუშაობის პროცესში ყველაფერი ავიწყდება და თავიდან ბოლომდე საქმეზე ფიქრობს. ამჟამად, მუშაობს სამკაულებზე, რომლებსაც ტყავისგან, ზამშისგან და  ბარხატისგან ამზადებს.


ნონა ბარიშვილის ნათელი ფერების სამყარო ახლა საქართველოდან შორს არის. ზის ყოველ საღამოს ქართულ მოგონებებთან ერთად და ახლა უკვე თავისი ხელით დამზადებულ სამკაულებს დაჰყურებს, ეფერება, რომლებიც დიდი ხანი არ არის რაც სამშობლოდან მასთან „ჩაფრინდნენ“.


გვერდი 7 სულ 8

გორის სათემო რადიო "მოზაიკას" პარტნიორი

studia-re

გორის სათემო რადიო "მოზაიკას" პარტნიორი

ნიმდი